7
18 lutego 2021

Alergia – jak ją leczyć?

Alergie należą do grupy chorób cywilizacyjnych, cechujących się ciągłym wzrostem zapadalności. Według niektórych prognoz już za 10 lat 100% populacji krajów cywilizowanych będzie zmagało się z tym schorzeniem. Metody leczenia alergii zależą od jej rodzaju, przebiegu i stopnia nasilenia dolegliwości.  

Alergia – co to jest? 

Termin alergia został utworzony z greckich słów allos (inny) i ergos (działanie). W dosłownym tłumaczeniu oznacza więc odmienną reakcję organizmu na dany czynnik. Wiedeński pediatra Clemens Peter von Pirquet jako pierwszy opisał przypadki alergii w 1906 roku. Zauważył, że u niektórych pacjentów po podaniu drugiej dawki szczepionki na ospę występuje nadmierna reakcja ze strony układu odpornościowego. Wówczas alergia uważana była za rzadką chorobę o nieznanej przyczynie. Dziś zmaga się z nią nawet 40% Polaków, a zachorowalność wciąż wzrasta. 

Alergia (inaczej uczulenie, nadwrażliwość) to patologiczna reakcja układu immunologicznego w odpowiedzi na kontakt z alergenem. Nieszkodliwy dla zdrowych osób czynnik u alergików powoduje uwolnienie tzw. mediatorów stanu zapalnego, prowadząc do uszkodzenia własnych tkanek. Na wystąpienie alergii ma wpływ zarówno obciążenie genetyczne, jak i czynniki środowiskowe. W reakcji alergicznej bierze udział wiele komponentów układu odpornościowego: limfocyty, granulocyty kwasochłonne, komórki tuczne uwalniające histaminę oraz swoiste przeciwciała klasy E (IgE).

W zależności od szybkości reakcji organizmu i rodzaju zaangażowanych w proces zapalny elementów układu odpornościowego wyodrębniono cztery typy nadwrażliwości: 

  • Typ I (anafilaktyczny) – alergeny łączą się ze swoistymi przeciwciałami klasy IgE, wywołując niemal natychmiastową odpowiedź organizmu, reakcja może mieć charakter miejscowy lub ogólnoukładowy. Ten typ występuje najczęściej i cechuje się nieprzewidywalnym przebiegiem, z tendencją do wytwarzania niewspółmiernie dużych ilości przeciwciał w odpowiedzi na niewielkie dawki alergenu. Ponieważ reakcja alergiczna może występować miejscowo w obrębie danego narządu, wyróżnia się m.in.:  atopowe zapalenie skóry, alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie spojówek, atopową astmę oskrzelową i alergie pokarmowe. 
  • Typ II (cytotoksyczny) – zależny od produkcji przeciwciał klasy IgM i IgG. 
  • Typ III (kompleksów immunologicznych) – alergeny i przeciwciała IgG tworzą kompleksy, prowadząc do niszczenia tkanek. 
  • Typ IV (komórkowy) – to tzw. reakcje opóźnione, alergeny łączą się ze swoistymi limfocytami T. Objawy pojawiają się zwykle po 24 godzinach od kontaktu z alergenem. 

Alergia może mieć łagodny przebieg ograniczający się do przejściowych objawów, powodujących jedynie dyskomfort, aż po wystąpienie szoku anafilaktycznego, który może zagrażać życiu. 

Uczulenie mogą spowodować różnorodne czynniki: pokarmy, pyłki roślin, sierść zwierząt, roztocza, zarodniki pleśni, jad owadów, leki oraz substancje chemiczne. 

Ze względu na rodzaj alergenu wywołującego reakcję nadwrażliwości alergię można podzielić na: 

  • Wziewną  – alergeny dostają się do organizmu z wdychanym powietrzem. Ten rodzaj alergii występuje najczęściej. Wywołuje m.in. alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie spojówek, astmę. Wśród alergenów wziewnych najpopularniejsze są pyłki roślin, zarodniki pleśni, roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt. 
  • Pokarmową – alergeny dostają się do organizmu ze spożywanym jedzeniem. Często w krótkim czasie wywołują objawy skórne takie jak pokrzywka, świąd, zaczerwienienie, obrzęk, oraz duszności. Jednak w wielu przypadkach dolegliwości są oddalone w czasie i mogą być mylone z innymi schorzeniami przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, wymioty). Alergie pokarmowe dotyczą 2% dzieci, a najczęstszymi alergenami są: mleko krowie, białko jaja kurzego, ryby, gluten. W późniejszym okresie życia może pojawić się więcej nietolerowanych składników. 
  • Kontaktową – alergen wywołuje objawy atopowego zapalenia skóry po bezpośrednim kontakcie z nią. Przejawia się najczęściej zaczerwienieniem, świądem i wypryskiem grudkowym bądź pęcherzykowym. Alergenami kontaktowymi są m.in. kosmetyki, perfumy, wełna, nikiel, chrom

Teoria marszu alergicznego 

Alergia jest chorobą dynamiczną o ogólnoustrojowym zasięgu, której objawy zmieniają się wraz z wiekiem człowieka. U małych dzieci zwykle pojawia się alergia pokarmowa lub atopowe zapalenie skóry. Z czasem charakterystyczne dla nich objawy ustępują, a na ich miejsce wkraczają dolegliwości ze strony układu oddechowego (astma, alergiczny nieżyt nosa lub kaszel). Dzieje się tak, gdy choroba była bagatelizowana lub leczona jedynie objawowo (bez eliminacji szkodliwego czynnika z diety), a nierozpoznany alergen przez długi czas powodował utrzymujący się stan zapalny. 

Diagnostyka alergii 

W rozpoznaniu alergii stosuje się następujące metody: 

  • Wywiad lekarski i badanie przedmiotowe pacjenta. 
  • Testy skórne płatkowe lub punktowe – wykrywają pulę przeciwciał IgE w skórze, ich zaletą jest niski koszt, a przypadku testów punktowych także szybkość otrzymania wyników (15-20 minut). 
  • Badanie serologiczne krwi – pozwala na wykrycie swoistych przeciwciał IgE skierowanych przeciwko konkretnym alergenom. 
  • Testy prowokacyjne – przeprowadzane w warunkach szpitalnych, polegają na podaniu choremu potencjalnych alergenów i obserwacji reakcji organizmu. 
  • Molekularne badanie komponentów antygenowych CRD – pozwala precyzyjnie rozróżnić pojedyncze alergeny zawarte w pokarmie, np. różnicowanie alergii na białko mleka na wykrycie nadwrażliwości na poszczególne komponenty kazeiny i serwatki. 
  • Testy aktywacji komórek – polegają na inkubowaniu pobranej od pacjenta krwi z ekstraktem alergenowym. Pozwalają wykryć reakcje nadwrażliwości obejmujące także mechanizmy IgE-niezależne. 
  • Badania genetyczne – wyodrębniono kilka genów, których mutacje predysponują do powstania alergii. Badania takie pomagają w poznawaniu mechanizmów rozwoju alergii pokarmowych, ale raczej nie są zlecane w codziennej praktyce lekarskiej.  

Objawowe leczenie alergii 

Alergia jest chorobą przewlekłą, której w wielu przypadkach nie da się całkowicie wyleczyć przy obecnym stanie wiedzy. Leczenie ma zwykle charakter objawowy i pozwala jedynie łagodzić występujące objawy. Wśród leków stosowanych w leczeniu alergii wyróżnia się: 

Leki przeciwhistaminowe podawane doustnie – ich mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów dla histaminy, której uwalnianie jest główną przyczyną reakcji alergicznych. Można je podzielić na leki pierwszej i drugiej generacji.  

  • Leki I generacji blokują receptory histaminowe w sposób niespecyficzny i przekraczają barierę krew-mózg, wywołując znaczące objawy uboczne, dlatego też obecnie stosowane są na mniejszą skalę (np. cyproheptadyna, hydroksyzyna, klemastyna, dimetynden, prometazyna). Najczęstszymi efektami niepożądanymi po zażyciu tych substancji są: nadmierna senność, zmęczenie, zaburzenia snu, wzrost apetytu, zawroty głowy, problemy z koncentracją i pamięcią. Ponadto po przyjęciu tych leków nie powinno się prowadzić pojazdów przez co najmniej 24 godziny.  
  • Leki II generacji są bardziej selektywne w blokowaniu receptorów histaminowych, nie przekraczają bariery krew-mózg i działają znacznie dłużej. Dają mniej działań niepożądanych i nie powodują charakterystycznej dla leków pierwszej generacji senności, zmęczenia i problemów z koncentracją. Leki II generacji to m.in. cetyryzyna, loratadyna, azelastyna, bilastyna, rupatadyna. Do tej grupy zaliczane są również leki będące metabolitami substancji leczniczych II generacji, takie jak lewocetyryzyna, desloratadyna i feksofenadyna. Mają one jeszcze mniej działań niepożądanych i dzięki swojej formie nie obciążają wątroby. 

Leki przeciwhistaminowe podawane donosowo – np. antazolina, lewokabastyna i azelastyna. Miejscowe działanie tych substancji wykorzystuje się w leczeniu objawów alergicznego nieżytu nosa. 

Leki przeciwhistaminowe podawane do oka – preparaty łagodzące objawy alergicznego zapalenia spojówek zawierają najczęściej ketotifen, emedastynę, lewokabastynę i olopatadynę.  

Leki przeciwhistaminowe stosowane na skórę – dimetynden – jest składnikiem żeli przeciwalergicznych do stosowania miejscowego. Przynosi ulgę po ukąszeniach owadów i pokrzywce alergicznej, a nawet po niewielkich oparzeniach. Działa już po kilku minutach, a efekt terapeutyczny osiąga maksimum po 2-4 godzinach. Tylko w ok. 10% wchłania się przez skórę, dlatego mimo że należy do leków pierwszej generacji, nie powoduje znaczących działań ubocznych.  

Glikokortykosteroidy doustne (potocznie „sterydy”, w skrócie GKS) – są grupą syntetycznych pochodnych naturalnego hormonu wytwarzanego w korze nadnerczy – kortyzolu. Wykazują silne działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i immunosupresyjne. Podawane doustnie lub dożylnie powodują wiele poważnych skutków ubocznych (np. zwiększenie masy ciała, wzrost stężenia glukozy we krwi, wzrost ciśnienia tętniczego, zatrzymanie wody w organizmie, zakrzepicę, osteoporozę), dlatego taką drogę podania stosuje się tylko krótkotrwale w zaostrzeniach chorób alergicznych lub w przypadku stanów zagrożenia życia związanych z szokiem anafilaktycznym. Do tej grupy leków zalicza się: metyloprednizon, prednizon, prednizolon i triamcynolon. 

Glikokortykosteroidy stosowane miejscowo – dzięki zmianie drogi podania tych leków, udało się zredukować objawy niepożądane do minimum. Glikokortykosteroidy wziewne są obecnie podstawowym narzędziem w leczeniu astmy: beklometazon, budezonid, cyklezonid, flutykazon, mometazon. Mogą występować w połączeniu z lekami obkurczającymi naczynia krwionośne błon śluzowych (α-mimetyki). Wśród działań niepożądanych wymienia się chrypkę i grzybicę jamy ustnej. Ryzyko wystąpienia tych dolegliwości można zredukować, płucząc dokładnie usta po każdym przyjęciu dawki leku. W leczeniu objawów alergicznego nieżytu nosa skuteczne są preparaty podawane donosowo zawierające: beklometazon, budezonid, flutykazon i mometazon. Glikokortykosteroidy mogą być także podawane na skórę w postaci maści, kremów lub emulsji stosowanych w atopowym zapaleniu skóry i alergicznym wyprysku kontaktowym (zwłaszcza betametazon, hydrokortyzon, flutykazon, mometazon i triamcynolon). 

Kromony – kromoglikan sodu jest uważany za najbezpieczniejszy środek o działaniu przeciwalergicznym. Jego działanie polega na stabilizacji komórek tucznych, bazofilów i mastocytów, co ogranicza uwalnianie mediatorów procesu zapalnego. Rzadko powoduje działania niepożądane i jest dobrze tolerowany przez organizm. Obecnie kromoglikan sodu stosuje się w preparatach podawanych miejscowo – do nosa w leczeniu alergicznego nieżytu nosa oraz w postaci kropli do oczu przy łagodzeniu objawów zapalenia spojówek. 

Leki antyleukotrienowe – przedstawicielami są montelukast i zafirlukast podawane doustnie. Ich działanie polega na blokowaniu swoistych receptorów leukotrienowych, co daje efekt przeciwzapalny, zapobiega skurczom oskrzeli i hamuje nadprodukcję śluzu. Są wykorzystywane w przewlekłym leczeniu astmy jako lek samodzielny lub w połączeniu z kortykosteroidami. Pomagają również w łagodzeniu objawów alergicznego nieżytu nosa. Leki te są zwykle dobrze tolerowane, a skutki uboczne ograniczają się do zmian nastroju, nadpobudliwości czy bólów głowy (rzadko mogą powodować myśli samobójcze), a przypadku zafirlukastu możliwe jest podwyższenie wyników prób wątrobowych. 

Leki obkurczające naczynia krwionośne – inaczej nazywane α-mimetykami lub sympatykomimetykami. Działają na układ współczulny podobnie do neuroprzekaźników (jak adrenalina), pobudzając receptory adrenergiczne w sposób selektywny lub nieselektywny. W efekcie powodują skurcz naczyń krwionośnych i rozszerzenie oskrzeli. Sympatykomimetyki zmniejszają przekrwienie błony śluzowej nosa, redukując obrzęk, dlatego stosowane są w leczeniu alergicznego nieżytu nosa zarówno doustnie (efedryna, fenylefryna, pseudoefedryna), jak i podawane donosowo (oksymetazolina,  ksylometazolina, nafazolina, tetryzolina). W preparatach doustnych często występują w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi. Doustne leki obkurczające naczynia krwionośne mogą powodować m.in. uczucie suchości w ustach, pobudzenie, nerwowość, bóle i zawroty głowy, wzrost ciśnienia, drżenie mięśni i zaburzenia rytmu serca. Istnieje także szereg przeciwwskazań do ich stosowania jak np. nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa serca oraz depresja leczona inhibitorami monoaminooksydazy. Z kolei α-mimetyki donosowe podawane dłużej niż 5-7 dni mogą doprowadzić do rozwoju polekowego nieżytu nosa, problemów z węchem i nieodwracalnego uszkodzenia błony śluzowej nosa. W alergicznym zapaleniu spojówek zastosowanie ma nafazolina podawana do worka spojówkowego w postaci kropli.  

Βeta2-mimetyki wziewne pobudzają w sposób selektywny receptory adrenergiczne β2, których duże skupiska znajdują się m.in. w komórkach dróg oddechowych. Powodują rozszerzanie oskrzeli, zmniejszanie obrzęku błony śluzowej oskrzeli, redukują wydzielanie śluzu i pobudzają jego usuwanie. Wszystkie te działania sprawiają, że znalazły zastosowanie w leczeniu astmy. Wyróżnia się dwie grupy β2-mimetyków: krótko działające (SABA) i długo działające (LABA). Krótko działające leki tej grupy (fenoterol, salbutamol) służą do doraźnego stosowania w celu opanowania napadów astmy spowodowanych nagłym skurczem oskrzeli. Długo działające β2-mimetyki (formoterol, salmeterol) są używane w przewlekłym leczeniu astmy razem z przeciwzapalnymi glikokortykosteroidami. Zapobiegają wystąpieniu skurczu oskrzeli, który może być skutkiem wysiłku, alergenów wziewnych czy działaniem zimnego powietrza. Wśród najczęstszych działań niepożądanych wymienia się bóle głowy, drżenia mięśni i kołatanie serca. 

Teofilina – to otrzymywana syntetycznie pochodna alkaloidu roślinnego – metyloksantyny. Efektem jej działania jest m.in. pobudzanie ośrodka oddechowego w rdzeniu przedłużonym, rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli i zwiększenie kurczliwości przepony, dzięki czemu ułatwia oddychanie, gdy dochodzi do zwężenia dróg oddechowych. Może być stosowana doustnie w leczeniu astmy, jednak działa słabiej niż wziewne β-mimetyki.

Bromek ipratropium – jest pochodną atropiny, działającą na zasadzie blokowania receptorów muskarynowych M3 obecnych w drogach oddechowych. Podany drogą wziewną powoduje krótkotrwałe rozszerzenie oskrzeli (do 6 godzin). Bromek Ipratropium może być zastosowany w leczeniu astmy w połączeniu z β-mimetykami. 

Przeciwciała monoklonalne anty-IgE – np. podawany podskórnie omalizumab. Przeciwciała monoklonalne wytwarzane są metodami inżynierii genetycznej. Mają zdolność swoistego łączenia się z ludzkimi immunoglobulinami klasy IgE, dzięki czemu zmniejszają ogólną pulę przeciwciał zdolnych do wywołania reakcji alergicznej. Stężenie IgE maleje w czasie leczenia, ale po roku od zakończenia terapii wraca do stanu wyjściowego. Przeciwciała monoklonalne stosuje się jako leczenie wspomagające w celu poprawy kontroli astmy o podłożu IgE-zależnym u pacjentów, którzy wykazują reaktywność na wziewne alergeny całoroczne. Innym wskazaniem do leczenia omalizumabem jest zmniejszona czynność płuc, uciążliwe objawy pojawiające się wielokrotnie w ciągu doby oraz powtarzające się epizody ciężkich napadów astmatycznych mimo stosowania wysokich dawek kortykosteroidów i β-mimetyków. Leki tej grupy wchłaniają się powoli, a maksymalne stężenie we krwi obserwuje się dopiero po tygodniu terapii. 

Epinefryna (adrenalina) – to substancja pobudzająca układ współczulny. Podawana w postaci zastrzyku podskórnego jest lekiem ratującym życie w przypadku wstrząsu anafilaktycznego oraz ciężkiego napadu astmy. Osoby, które w przeszłości przeżyły wstrząs anafilaktyczny, powinny zawsze nosić przy sobie automatyczną strzykawkę w razie przypadkowego kontaktu z silnym alergenem. Warto pamiętać, że dostępne są różne dawki dla dzieci i dorosłych. Po samodzielnej aplikacji adrenaliny, nawet jeśli objawy ustąpią, zawsze należy wezwać profesjonalną pomoc medyczną. 

Leczenie przyczynowe alergii wziewnej 

W przypadku alergii IgE-zależnych możliwe jest podjęcie immunoterapii swoistej, której celem jest nabycie przez organizm tolerancji na alergeny. Metoda ta polega na podawaniu alergenu w postaci tzw. szczepionek, które wywołują przemiany w układzie immunologicznym pacjenta prowadzące z czasem do hamowania aktywności nadreaktywnych komórek.

Odczulanie można rozpocząć od 5 roku życia.

Skład szczepionki powinien być dobrany do charakteru i nasilenia alergii, stąd też przed leczeniem wykonuje się testy skórne, badania krwi w kierunku swoistych przeciwciał IgE, a nawet testy prowokacyjne. Alergen podawany jest podjęzykowo lub podskórnie w stopniowo zwiększających się dawkach. Początkowo odstępy między kolejnymi dawkami wynoszą tydzień (w przypadku kropli – codziennie), a dawki podtrzymujące są podawane raz w miesiącu (krople – co drugi dzień). Leczenie zwykle trwa pięć lat, a jego skuteczność ocenia się, przeprowadzając ponownie testy diagnostyczne. Szczepionki zawierające alergeny pyłków i roztoczy dają trwałą tolerancję u 50-80% leczonych osób, a szczepionki z jadem owadów prawie 100%. Alergiom wziewnym często towarzyszy alergia krzyżowa na pokarmy roślinne (np. jabłko, czereśnie, ziemniak, marchew, itp.). W takich wypadkach odczulanie szczepionką zawierającą pyłki połączone z dietą eliminującą dany pokarm przynosi bardzo dobre rezultaty.  

Leczenie alergii pokarmowych 

Podstawą w leczeniu alergii pokarmowych jest prawidłowa diagnoza pozwalająca na wykrycie wszystkich alergenów i ich całkowita eliminacja z diety. Takie rozwiązanie pozwala uniknąć wystąpienia objawów, jednak nie prowadzi do wyleczenia choroby. Im więcej zdiagnozowanych alergenów, tym trudniej skomponować jadłospis i tym wyższe ryzyko przypadkowej ekspozycji na alergen. Co roku średnio 15% chorych nieświadomie spożywa pokarmy zawierające „ukryty” alergen, doświadczając reakcji alergicznej o różnym nasileniu (w tym też wstrząsu anafilaktycznego). Największe szanse na nabycie tolerancji na alergizujące pokarmy mają najmłodsze dzieci, u których układ immunologiczny nadal się kształtuje. Wśród działań poprawiających rokowania należy wymienić: 

  • karmienie niemowląt piersią, 
  • rozszerzanie diety pomiędzy 17 a 26 tygodniem życia dziecka (łącznie z pokarmami potencjalnie alergizującymi), 
  • zdrowa dieta, 
  • suplementacja bakteriami probiotycznymi, 
  • immunoterapia. 

Alergenowo-swoista immunoterapia to obiecująca, ale wciąż wymagająca dalszych badań metoda leczenia mająca na celu przywrócenie tolerancji pokarmów u osób z alergią pokarmową. Taka terapia ma szczególne znaczenie dla dzieci w wieku 4-5 lat z alergią na orzeszki ziemne, z przetrwałą alergią na białka mleka krowiego lub jaja kurzego oraz u dorosłych, ze względu na znikome szanse nabycia tolerancji drogą naturalną. Wyróżnia się trzy metody wdrożenia leczenia: 

  • Immunoterapia doustna (OIT) – polega na podawaniu niewielkich dawek pokarmu zawierającego alergeny o wzrastającym stężeniu. Zastosowane mogą być zarówno naturalne produkty (mleko, mąka z orzechów), jak i specjalne tabletki zawierające wybrane alergeny. Jest obarczona największym ryzykiem działań niepożądanych, ale też przynosi najlepsze rezultaty. Najczęściej występują objawy miejscowe ze strony jamy ustnej, a także świąd, pokrzywka, łagodny skurcz krtani, bóle brzucha, biegunki i wymioty. W skrajnych przypadkach dochodzi do rozwoju eozynofilowego zapalenia przełyku, a nawet wstrząsu anafilaktycznego, który może pojawić się w każdym etapie leczenia. W pierwszej fazie początkowe dawki rzędu mikrogramów zwiększane są stopniowo co 1-2 dni aż do kilku miligramów. W drugiej fazie immunoterapii następuje dalszy wzrost dawek z jednoczesnym zwiększaniem czasowego odstępu pomiędzy nimi (co 1-2 tygodnie). Etap ten trwa do momentu osiągnięcia dawki docelowej lub wywołującej objawy. Faza trzecia, nazywana inaczej podtrzymującą, polega na codziennym podawaniu alergenu w stałej dawce (najczęściej 1-10 g/d) przez miesiące lub nawet lata aż do nabycia całkowitej tolerancji. Skuteczność leczenia ocenia się, przeprowadzając doustną próbę prowokacyjną (OFC – Oral Food Challenge). 
  • Immunoterapia podjęzykowa (SLIT) 
  • Immunoterapia naskórkowa (EPIT) najbezpieczniejsza w stosowaniu, ale przynosząca najmniejsze efekty. 

Chociaż niektóre badania potwierdzają nabywanie tolerancji coraz to większych dawek alergenu, obecnie ta metoda nie jest powszechnie stosowana w praktyce lekarskiej. Problem stanowi trwałość uzyskanych efektów leczenia, ponieważ część osób zamiast trwałej tolerancji wykształca tzw. desensytyzację, czyli czasowy brak reakcji immunologicznej warunkowany stałą ekspozycją na alergen. Najbardziej obiecujące efekty przynosi odczulanie na orzeszki ziemne. W Stanach Zjednoczonych badania kliniczne pierwszego leku przeznaczonego do terapii alergii na orzeszki ziemne są już w zaawansowanym stadium. Wykorzystanie tej metody w leczeniu alergii na pozostałe alergeny pokarmowe daje trwałe efekty tylko u 28% pacjentów z alergią na białko jaja i u 40% w przypadku alergii na białka mleka krowiego. Istotną wadą immunoterapii jest stosunkowe duże ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, zwłaszcza w postaci anafilaksji. Aby poprawić bezpieczeństwo takiego leczenia, naukowcy opracowują modyfikacje tej metody: 

  • jednoczesne podawanie omalizumabu – przeciwciała monoklonalnego skierowanego przeciwko ludzkiej immunoglobulinie IgE, 
  • zastosowanie alergenów poddanych obróbce termicznej – spada wówczas alergenowość jajka i mleka, z zachowaniem antygenowości, czyli zdolności do tworzenia kompleksu antygen-przeciwciało. 

W leczeniu alergii największe znaczenie ma prawidłowa diagnostyka, która pozwala rozpoznać wszystkie czynniki powodujące dolegliwości. Najlepszym postępowaniem jest unikanie kontaktu z alergenem, jednak w praktyce często nie jest to możliwe. Osoby cierpiące na alergię mają na szczęście do dyspozycji wiele grup leków skutecznie łagodzących jej objawy. Trwające wciąż badania nad udoskonaleniem leczenia przyczynowego dają duże nadzieje na możliwość trwałego wyleczenia alergii w przyszłości. 

Źródła: 

  • Krogulska A., Indukcja tolerancji w alergii na pokarmy, Alergia Astma Immunologia, 2020 
  • Kurdziel F., Praktyczne aspekty postępowania w nagłych reakcjach alergicznych u dzieci – wytyczne dla rodziców i opiekunów, Wydział Zdrowia i Nauk Medycznych, Krakowska Akademia im Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie, 2015 
  • Małgorzewicz S., Wasilewska E., Diagnostyka niepożądanych reakcji na pokarm, Via Medica, 2016 
  • Myłek D., Alergie, Wydawnictwo W.A.B., 2010 
  • Samoliński B., Raciborski F., Lipiec A., Tomaszewska A., Krzych-Fałta E., Samel-Kowalik P., Walkiewicz A., Lusawa A., Borowicz J., Komorowski J., Samolińska-Zawisza U., Sybilski A. J., Piekarska B., Nowicka A., Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce (ECAP), Alergologia Polska, 2014.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Jakie badania wykonać przy podejrzeniu celiakii?

Powinna Pani rozpocząć od wizyty u lekarza rodzinnego. Jeśli istnieje podejrzenie celiakii, konieczne będzie skierowanie do poradni gastroenterologicznej. Najczęściej diagnostyka…

Zobacz więcej

Czy dziecko chore na astmę może przyjmować aspirynę?

Aspiryna (kwas acetylosalicylowy) jest najstarszym, stosowanym po dzień dzisiejszy środkiem przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Aspiryna nie powinna być jednak w…

Zobacz więcej

Zostaw komentarz

Czytaj także
28 lipca 2021 mgr inż. Ewa Gwóźdź
23 lipca 2021 Natalia Górska
23 lipca 2021 mgr inż. Ewa Gwóźdź
09 lipca 2021 mgr farm. Katarzyna Szkaradek
Dziękujemy za Twoje pytanie!
Postaramy się udzielić odpowiedzi w jak najkrótszym czasie :)
Dziękujemy!
Twój adres e-mail został dodany do newslettera :)